.
ÜYE OLDUKTAN SONRA REKLAM KALKACAKTIR !!!



 
AnasayfaSSSAramaÜye ListesiKayıt OlGiriş yapİletişim
Reklam Alanı
Reklam Vermek İçin Tıklayınız
Arama
 
 

Sonuç :
 
Rechercher çıkıntı araştırma
Giriş yap
Kullanıcı Adı:
Şifre:
Beni hatırla: 
:: Şifremi unuttum
En son konular
» Headquarters Gaming PRO [sXe] - 178.211.51.12
Ptsi Ara. 15, 2014 1:31 pm tarafından nonofthem

» Çok Uzun Zaman Aradan Sonra Geri Dönüş : mem1998
Çarş. Mayıs 23, 2012 7:37 pm tarafından mem1998

» Moderatör Alımı
C.tesi Mart 10, 2012 6:11 pm tarafından Pyrokinezi

» Gold k1 kodu :)
C.tesi Tem. 02, 2011 3:35 pm tarafından Reis61

» Warrock Bedava K1 İlk Kapan Alır ArkadaşLar Yöneticiler Lütfen Siz Almayın Kodu...
C.tesi Mayıs 21, 2011 9:16 pm tarafından darkus2

» Muhteşem bir forum
Cuma Şub. 25, 2011 11:35 pm tarafından apachibebetto

En iyi yollayıcılar
★ÅDMÌN★ (702)
 
kadirselen (550)
 
★Mǿяpнiпé★ (355)
 
ByCeo35 (314)
 
Darth Vader (286)
 
KaRaeL (197)
 
NharkoZ (185)
 
samsafi (174)
 
Lucho~ (101)
 
bucalii35 (97)
 
Kimler hatta?
Toplam 3 kullanıcı online :: 0 Kayıtlı, 0 Gizli ve 3 Misafir :: 1 Arama motorları

Yok

Sitede bugüne kadar en çok 221 kişi Ptsi Eyl. 06, 2010 1:15 pm tarihinde online oldu.

Online Sayaç
Anahtar-kelime
silah

Paylaş | 
 

 SERDAR YILDIRIM'IN HAYAT HİKAYESİ

Aşağa gitmek 
YazarMesaj
kadirselen
[By_Admin İyi Forumlar Diler]
[By_Admin İyi Forumlar Diler]
avatar


<b>Mesaj Sayısı</b> Mesaj Sayısı : 550
<b>Kayıt tarihi</b> Kayıt tarihi : 15/08/10
<b>Yaş</b> Yaş : 28
<b>Nerden</b> Nerden : Denizli
<b>Cinsiyet</b> Cinsiyet : Erkek


MesajKonu: SERDAR YILDIRIM'IN HAYAT HİKAYESİ    Perş. Ağus. 19, 2010 1:26 pm

1959 yılında İnegölde doğdum. İlk orta ve liseyi İnegölde okudum. Lise 1 e giderken okulda düzenlenen şiir yarışmasında ilk 10 a giremedim ama edebiyat dünyasına giriş yapmış oldum. Şiir yazmaya devam ettim. Yazarların şiirlerini inceledim. Kelime dağarcığım gelişsin diye sözlük ve imla kılavuzu kitaplarını okudum. Askerden gelip bir yılı aşkın bir süre iş aradıktan sonra 1982 yılı mart ayında kırtasiye dükkanı açtım.

Aradan bir yıl geçmişti. Bir gün dükkanıma mal almak için Dünya Dağıtım'a gitmiştim. Dünya Dağıtım'ın üst katı çeşitli kırtasiye malzemeleriyle doluydu. Buradan kutuyla silgiler kalemler boyalar aldım. Daha sonra alt kattaki kitap bölümüne indim. Sağa bakındım sola bakındım her yer kitap doluydu. Yeni taşındığım dükkanda hangi kitapların satışı daha uygun olur diye düşünüyor ve bir türlü karar veremiyordum. Dünya Dağıtım'ın dört ortağı vardı. Bu ortaklardan birisi üstü kitaplarla dolu bir masanın yanındaki sandalyede oturuyordu. Ben yanından geçerken: Serdar biraz gelir misin? dedi. Ben yanına gidince ayağa kalktı ve masanın üstünden bir takım kitaplar seçmeye başladı. Daha sonra bana verdiği dört kitap şunlardı:

Linç ( Roman ) Kerim Korcan
Başlayan Kavga ( Roman ) Hasan Kıyafet
Radar ( Hikaye ) Hasan Kıyafet
Köydeki Keklikler ( Hikaye ) Nusret Ertürk

O adam şu unutulmaz sözleri de söyledi:
" Bak Serdar bu kitapları sana parasız veriyorum. Bunlarda yazılanları iyice oku öğren. Hem sana hem de başkalarına çok faydası olacaktır. "

Ben Linç romanını yıllar içinde tam dokuz kere okudum. Diğerlerini dörder kere okudum. Kitaplar bende on sekiz yıl kaldıktan sonra ilköğretim son sınıfa giden Gökhan'a hediye ettim. Bir yıl sonra 2002 yılında ben oradaki dükkandan taşındım. Gökhan'ın benim anlattıklarıma o kitaplardan öğreneceklerini de ekleyip iyi bir yazar olacağına inanıyorum.

Çocukluğumda bizim evin oldukça büyük bahçesinde tek katlı bir evimiz daha vardı. Bu evin bir odası ve yanında odunluk vardı. O odadaki dolabın içinde tahtadan bir sandık vardı. Bu sandıkta çocuklar için eskiden kalmış hikaye ve masal kitapları bulunuyordu. Bazılarının isimlerini şimdi bile hatırlıyorum. Para Buldum Yaşasın Sinema Dağıldı Akkavak Kızı. Ayrıca Pedagoji kitabı vardı.

Ben o pedagoji kitabını sekiz yaşımdan on altı yaşıma biz Bursa'ya taşınana kadar pek çok defa okudum.

Çocuğun zihinsel etkinliklerinin; beceri ve yetenekleriyle ruhsal ve bedensel gelişiminin; sosyalleşme sürecinde giderek karmaşık hale gelen kişilik kazanma çabasının aşamaları ve nitelikleri üzerine yapılan gözlem tanı ve saptamalarla bunlara uygun eğitim metotları geliştiren; bunların bilimsel doğruluğunu tartışıp değerlendiren çocuk psikolojisi alanına pedagoji denir.
- Eğitimi konu alan disiplindir.
- Pedagoji öğretmen merkezli bir eğitimdir. Yani neyin nasıl ve ne zaman öğretileceğine öğretmen karar verir.
- Çocukları yetiştirme bilimi ve sanatıdır.
- Pedagoji eğitimi gerçekleştirmek ve özellikle de öğretilen vasıtaların tümüdür.
- Başkalarının kanıları fikirleri ve alışkanlıkları üzerinde etkili olmayı amaçlayan her türlü aksiyondur.

Pedagoji belli kurumsal çerçeveler içinde icra edilen ve bazı ahlaki ve felsefi amaçların gerçekleştirilmesini hedef alan eğitim faaliyetlerinin incelenmesi seçilmesi ve uygulanmasıdır.

Pedagojiyi çok katlı bir bina gibi düşünmek gerekir. Bu katlardan biri bilimle diğeri ahlak ve pratik felsefe ile üçüncüsü teknikle sonuncusu da estetik yaratılışla yakınlık gösterir


1984 yılında kendimi anlattığım Simitçi Çocuk isimli ilk hikayemi yazdım. Daha sonraki 4 yıl sadece şiir yazdım. Aslında hikaye yazmak istiyordum ama pek çok defa denememe karşın bu mümkün olmadı. Önünde kağıt elinde kalem 1 saat 2 saat öylece beklemek ve hiç birşey yazamamak korkunç zordur. 1988 yılında gerçek anlamda hikayeler ve masallar yazmaya başladım. O yıl ağustos ayında Korkak Tavşan' ı yazdım. Sonra Ot Yiyen Kaplan Zavallı Çoban Keloğlan İle Nasreddin Hoca. Uzun yıllar boyunca sırf yazı yazabilmek için evlenmedim. Bu arada pek çok hikaye ve masal kitabı yayımladım.

1994 yılında içinde 8 hikayemin olduğu bir hikaye kitabından 5.000 tane bastırmıştım. 1995 yılında yine içinde 8 hikayemin olduğu bir hikaye kitabından 2.000 tane bastırmıştım. Aynı yıl 10 'luk bir seriden 10.000 tane bastırmıştım. Bu kitaplardan şimdi elimde 500 tane kadar kaldı. İnanın bana hiç para dönmedi. Ver ver ver nereye kadar?

1994-95-96 yıllarında İstanbul'a gittim. Yayınevleriyle konuştum. Hikayelerimi okudular. Çok beğenenler çıktı. Masraf neyse karşılarım dedim. Almanya İtalya... gibi ülkelere her yıl milyonlarca dolar yayın hakkı ödeyen ( Kırmızı Başlıklı Kız Bremen Mızıkacıları Pamuk Prenses Ve Yedi Cüceler... gibi hikaye ve masallar için) yayınevleri benim üste para verdiğim hikayeleri basmadılar.

İstanbul Cağaloğlu'ndaki bir yayınevi sahibi hikayelerimi okuyup çok beğendi ve bunları sen mi yazdın diye sordu.
Evet ben yazdım deyince senin adın ne diye sordu. Ben de benim adım Serdar Yıldırım dedim.
Yayınevi sahibi Türksün değil mi? deyince ben de evet Türküm dedim.
Adın George veya Mark olsaydı İngiliz veya Fransız olsaydın ben bu hikayeleri basardım. Adın Serdar Yıldırım ve ne yazık ki Türksün. Ben bu hikayeleri basmam arkadaş dedi ve hikayelerimi bana geri verdi.

1997 yılında Ayla ile evlendim. İki yıl sonra oğlum Serkan dünyaya geldi. Radyo Presste 1.5 yıl ve Radyo Sözde 4 ay Mini Mini Büyüklere isimli çocuk programını hazırlayıp sundum. Söz Gazetesinde çocuk sayfası hazırladım.

14 Haziran 2006 tarihinde İnternette hikaye masal ve şiirlerim okunmaya başladı. Birkaç yıldır yazmayı neredeyse bıraktıydım. Eserlerimin bazı sitelerde popüler hikayeler arasında yer alması ve liste başına ulaşmaları nedeniyle tekrar yazmaya başladım.

Spor olmazsa olmazlarımdandır. Uzun yıllardır sürdürdüğüm sporu hiç aksatmadım. Haftada 1-2 defa 6 km. lik koşulara çıkarım. Arada bir ağırlık çalışırım. Her gün muntazam jimnastik yaparım. Sporun insan vücudunu ve beynini zinde tuttuğuna inanırım. Kilo sorunum hiçbir zaman olmadı. Bu yazıyı okuyan herkese hatırım için spora başlamalarını tavsiye ederim. Geçen yılların sizi yaşlandırmak için zorlanacağını fark edeceksiniz. Sağlıklı ve mutlu kalın.

25 yıl kırtasiyecilik yaptım. Hep çocuklarla beraberdim. Onları her zaman kendine özel değerli birer varlık olarak kabul ettim.
Ben çocukları başıma taç yaptıkça onlar beni baştacı yaptılar. Ekmek paramı çocuklardan kazandım. Her biri birer cevher olan sevgili çocuklar için bir şeyler yapmak faydalı olmak istedim. Bunun bir yolu olmalıydı. O yolu aradım ve sonunda buldum. Onlar için iyilikleri anlatan maceralı hikaye ve masallar yazmak istedim ve yazdım da. Yazdıklarımı çocuklar kadar büyükler de çok beğendiler. Özellikle internette yazdıkları mesajlarla beni gururlandırdılar.


200 kadar site ve forumda İngilizce Almanca Fransızca İspanyolca... gibi 12 dilde eserlerim okunmaktadır.

Google'ye Serdar Yıldırım Hikayeleri yazarsanız pek çok hikayemi okuma fırsatı bulursunuz.

Serdar Yıldırım English Story yazarsanız hikayelerimin İngilizce versiyonlarını okursunuz.


KILAVUZU KARGA OLANLAR

Küçük bir kasabada Şevket adında on iki yaşında bir çocuk yaşıyordu. Şevket bir gün evlerinin tavan arasındaki eski sandık içinde bir harita buldu. Haritada o kasaba ve civardaki köyler kasabalar vardı. Hangi köyden veya kasabadan çıkarsan çık yolun hep bir mağaraya varıyordu. Mağarada otuz metre ilerledikten sonra çeşitli galeriler dehlizler ayrılıyor fakat hangisine girersen gir yolun bir kapıya varıyordu. Altın kapıya…Eee tabii canım altın kapı da altından bir anahtarla açılıyordu. Altın anahtarla altın kapıyı açınca önüne boydan boya çimenlik çiçeklik yemyeşil günlük güneşlik mutluluk vadisi çıkıyordu. Mutluluk vadisinde geziyordun dolaşıyordun ağaçlardan türlü meyveler yiyordun pınardan su içiyordun ve canın ne zaman sıkılırsa ne zaman istersen geldiğin yoldan geriye dönüp evine işine gidiyordun. Canın istediği zaman da yolu biliyorsun tekrar mutluluk vadisine geliyorsun.

Haritanın kenarında yuvarlak içine alınmış bazı notlar var. İşte bu notlardan birinde kılavuz olarak yanına mutlaka bir karga alman gerekir. Eğer yanına kılavuz karga almazsan dönüp dolaşıp evine döneceğin yazılı. Şevket annesine babasına durumu anlattı haritayı gösterdi. Fakat onlar kılavuzu karga olanın dediler peh mutluluğun vadisi mi olurmuş haritayı at sobaya yak dediler. Şevket mutluluk vadisine gitmek orayı görmek istiyordu. Ertesi gün komşu çocukları Reşat ile Meserret’e haritayı gösterdi ve gelin arkadaşlar mutluluk vadisine gidelim dedi. Reşat ile Meserret Şevket’in bu güzel teklifini kabul edip yola çıktılar. Haritada yazıldığı üzere önce kılavuz kargayı bulacak ve karganın kılavuzluğunda mutluluk vadisine gideceklerdi. Şevket ortada Reşat solunda Meserret sağında kol kola girerek kararlı olarak yürüdüler.

Şevket Reşat ve Meserret kasabanın dışında büyük bir çınar gördüler. Çınar varsa üstünde sürüyle karga vardır dediler. Üç arkadaş çınarın yanına gelip de kafalarını yukarı kaldırıp baktıklarında dalın birine oturmuş onlara bakan kargadan başka karga olmadığını gördüler yani çınarda bir karga vardı. Şevket hemen toparlanıp şöyle dedi: “ Ah karga vah karga biraz bana bak karga diye dur sen gak karga bizi peşine tak karga mutluluk vadisine götür karga. İşte haritamız karga mutluluk hakkımız sayın ve çok değerli karga. “

Karga önce gak dedi sonra gak gak dedi sonra guk dedi. Sonra ne mi dedi? İşte dedikleri: “ Bakın ben palavrayı sevmem. Doğru oturur doğru konuşurum. Kendi zararıma bile olsa gerçekleri söylerim. Yalanı talanı alanı çalanı kıranı bağıranı sevmem. Böylelerine mikroskopla baksam görmem görmekte istemem. Yanlarına sokulmam. Hele hele kavga.. Benim adım karga ama ben kavgadan hoşlanmam. Şimdi siz söyleyin bakalım çocuklar kavga eder misiniz? “ Şevket bir adım ileri çıktı. Tabii ederiz dedi. Bunun üzerine karga: “ Nee dedi eder misiniz? “ Şevket: “ Tabii ederiz dedi biz kavgadan nefret ederiz. “

Karga: “ Öyle söylesene çocuk az daha yüreğime indirecektin. Çocuklar kavga etmezler diye biliyorum ben. Bir daha böyle şaka-şuka yapma. Şimdi gelem yanına bakam da amanın haritaya nerelerden gidip nerelerden geçesiniz. Varalım mutluluk vadisine amanın doldurun ceplerinize mutlulukları da dağıtıverin insanlara. Kalmasın beya dünyada mutsuz insan. “

Yolda giderken Şevket kargaya bu kılavuzluk işi için ne kadar para istediğini sordu. Yanında sadece 50 kuruşunun olduğunu eğer evet derse iki de takla atacağını söyledi. Bunun üzerine karga böyle bir şeyi söylememiş olarak kabul edeceğini kendisinin şimdiye kadar paraya teslim olmadığını ve mutluluğun parayla satın alınamayacağını belirtti. “ Ben insanları çok iyi tanırım Şevket. Onları yıllardır gözlemliyorum. Örneğin sizin kasabada bakkala gidip ver bakalım şuradan iki kilo mutluluk diyen müşteri gördün mü? İyi niyet başkalarının hakkına saygı ve kavgadan gürültüden uzak kalmak bunları bilmek ve uygulamak insanların mutlu olmalarını sağlayacaktır. “

Daha sonra karga Şevket Reşat ve Meserret’i mutluluk vadisine götürdü. Ooh ne güzeldi canım burası çocuklar vardı gençler büyükler yaşlılar vardı. Onlar neşe içinde güle-oynaya vakit geçiriyorlardı. Aman da şunlara bakın kurtla kuzu elele arkadaş olmuşlar. Aslan ceylanla kardeş olmuş. Kuş arı kelebek dost olmuş kaplan maymuna post olmuş. Var mı onların mutluluğunu gölgeleyecek bir fikir cücesi.

Yazan: Serdar Yıldırım


AVCI MEHMET ‘İN KURŞUNU

Avcı Mehmet gökyüzünde uçmakta olan bir şahin görünce tüfeğini doğrulttu nişan aldı ve tetiğe bastı. Namludan fırlayan kurşun şahine yöneldi. Aradaki yüz metrelik uzaklığı bir çırpıda aşıp onun gövdesine saplanırdı çünkü Avcı Mehmet hiç kaçırmazdı. Kurşun gözlerini açtı şahini gördü ona acıdı. Öyle ya neden durup dururken bir can alsındı. Neden durup dururken öldürmek ihtiyacı hissetsindi. Şahinin kendisine bir zararı dokunmamıştı.

Çok hızlı uçuyordu canım bu şahin. Sanki birisi tarafından kovalanıyormuş gibi. Kurşun gözlerini şahinin gerisine kaydırdı. İşte o zaman bir kırlangıçla bir kartalın şahinin peşi sıra uçmakta olduklarını gördü. Kartal kırlangıcı kovalıyor olsa şahin kırlangıçtan niye kaçsındı? Kartal hem kırlangıcı hem de şahini kovalıyor olsa niye kırlangıçla şahin aynı hat üzerinde uçuyordu biri bir yana diğeri öbür yana kaçar böylelikle kartal sadece birini kovalamak zorunda kalırdı.

Kurşun onların yarıştıklarını düşündü. Doğruydu bu. Aylarca süren seçmelerden sonra üç yüz civarındaki uçan yaratıktan en iyi dereceleri yapan on tanesi finale kalmıştı. Bugün yapılan final yarışmasıyla şampiyon belirlenecekti. Yüz kilometrelik yarışın yarıya yakın kısmını kırlangıç önde götürmesine karşın şahine geçilmiş yine de şahini geçmek için yoğun çaba sarf ediyordu. Yarış beş kilometre ilerdeki dağlarda son bulacaktı. Dağlarda binlerce uçan yaratık yarışın sonucunu merakla bekliyordu.

Bırak şahin şampiyon olsun. O ne zamandır bu yarışa hazırlanmıştı. Az sıkıntı çekmemişti bugün için az ter dökmemişti bugün için bu yarış için birincilik için. Onu da sevenler var onu da bekleyenler var. Ümitleri kırma. Şahine yol ver geçsin gitsin şampiyon olsun. Kurşunun şahini gördükten sonra saniyenin onda biri kadar süren bocalaması aniden kesin kararlılığa dönüştü ve hedefine bir metre kala geniş bir kavis çizerek ilerdeki ağaçların arasına düştü. Yarışın sonunda şahin birinci oldu. Kırlangıç ikinci kartal üçüncü sırada yer aldı. Onlar birbirlerini tebrik etmeyi unutmadılar. Aylar sonra oralardan geçmekte olan izci gurubundaki bir çocuk izci kurşunu yerde görüp cebine attı. Evine döndüğünde kurşunu temizledi ve odasındaki komodinin içine koydu. Odaya her girişinde kurşunun sevgiyle gülümsediğini görüyordu. Kurşun iyilik yapmış iyilik bulmuştu. Mutluydu.

Yazan: Serdar Yıldırım


CANI SIKILAN FİL

“ Karşı yoldan bir insan geliyor. Ama ne hızlı. Koşuyor mu? Hayır koşmuyor. Dur bakayım bir şeye binmiş. Acaba o şeyin adı ne? Biraz hızlanıp yetişeyim şuna. “
“ Hey insan nasılsın? “
“ İyiyim sağ ol fil. Sen nasılsın? “
“ Ben de iyiyim. Sen neyin üstündesin şimdi? “
“ Bu mu? Bisiklet canım. İki tekerlekli bisiklet. “
“ İki tekerlekli bisiklet mi? “
“ Evet. “
“ Hayatımda ilk defa görüyorum böyle bir şey. Herneyse. Ben sana ne soracaktım ya. Hah buldum. Canım çok sıkılıyor ne yapayım? “
“ Canın mı sıkılıyor? O zaman bisiklete bin rahatlarsın. “
“ Bisiklete mi bineyim? Beni taşımaz ki bisiklet. “
“ Sen de taşıyanını bul. “
“ Nerden bulayım? “
“ Bul bir yerden. “
“ Bulamazsam. “
“ Bulamazsan seni taşıyacak kocaman bir bisiklet yap. İşim acele haydi bana müsaade. “
Adam bisikletle giderken fil de koşar adım ters yöne gitmeye başladı. Ama fil arada bir durup adamın arkasından baktı. Düşündü.
“ İnsana canım sıkılıyor dedim bisiklete bin dedi. Rahatlarmışım. Acaba canı sıkıldığı için mi bisiklete biniyor? Tüh keşke sorsaydım. Şuna bak ne hızlı gidiyor. Sahi iki tekerleğin üstünde nasıl dengede duruyor düşmüyor hayret!..”
Fil bisikletli adama yetişti:
“ Şey canın sıkıldığı için mi bisiklete biniyorsun? “
“ Peşimden geleceğini anlamıştım. Sen çok meraklı bir filsin. Evet canım sıkıldı şöyle bir tur atayım dedim. Bisiklete binmek can sıkıntısına iyi gelir. Sana boşuna mı öğüt verdim? “
“ Peki iki tekerleğin üstünde nasıl dengede duruyorsun? “
“ Alışkanlık meselesi. Bine-ine alışıyor insan. Öğrenirken biraz zorlandım ama sonra alıştım. Şimdi basit geliyor. “
“ Ben de alışabilir miyim dersin bisiklete binmeye? “
“ Sen önce bir bisiklet sahibi ol daha sonra bana o soruyu sor. “
“ Bisiklet su üstünde gider mi? “
“ Hayır ne üstünde ne altında gitmez. “
“ Uçar mı? “
“ Hayır uçmaz. “
“ O zaman ne yapar? “
“ Kaçar. “
“ Nasıl? “
“ İşte bak böyle. Sakın peşimden gelme.”
Bisikletli adam hızını artırıp uzaklaşıp giderken fil adamın arkasından bakakaldı.

Yazan: Serdar Yıldırım


TÜRK PALYAÇOSU NİHAT

Bir palyaço varmış. Adı Nihat’mış. Sirkte sahneye çıkarmış. Kendine özgü konuşması ve hareketleriyle seyircilere neşeli dakikalar yaşatırmış. Palyaço Nihat sahne dışı yaşamında konuşkan biri değilmiş. İçine kapanıkmış kendi halinde bir yaşam sürermiş. Mutsuzmuş palyaço kederliymiş. İstermiş evi olsun karısı çocukları olsun ama olmamış işte. Gençken tanıştığı kızlara bir türlü ısınamamış çok istemesine karşın evlenememiş.

Palyaço sahneye çıkarken maske taktığı için arkadaşlarından bile onun palyaço olduğunu bilmeyenler varmış. Palyaço bazı arkadaşlarını seyirciler arasında görüyor ve onların kendisini alkışlamalarından mutluluk duyuyormuş. Ama o sahne dışı yaşam var ya yani normalde yaşanan hayat halkın yüzde doksan sekizinin yaşadığı hayat palyaçonun ilgisini çekiyormuş.

“ Keşke bu işin içine girmeseydim diye düşünüyormuş. Keşke palyaço olmasaydım. Neyine gerek senin palyaçoluk neyine gerek senin sanatçılık. Herkes gibi yaşa bırak palyaçoluğu. Sanki palyaçoluktan para kazanıyorsun boş ver kazanmayı bazen giydiğin elbiseler ve sahne dekoru için cebinden para ödüyorsun. Hani gündüz dükkâncılık yapmasan gece sirkte zaten sahneye çıkamazsın. Oradan kazandığın buraya aktarılıyor ki palyaço başarılı oluyor. Yoksa her gece aynı elbiseyi giy hep aynı dekor önünde oyun oyna bırak alkışı seni seyretmeye gelecek seyirci bulamazsın. “

Palyaço bir gün yakın arkadaşlarından birine bu düşüncesini açıklamış. Bunun üzerine Çetin şunları söylemiş: “ Sen sahne masrafının çoğunu kendi cebinden karşılamasan patron seni kovar. Dünya çapında palyaçosun büyük sanatçısın ama nedeni bilinmez patron seni mutlaka kıskanıyordur. İnan bana sahnede aldığın alkış azalınca en büyük darbeyi patron vuracaktır. Beline ilk tekmeyi patron indirecektir. Bak biz arkadaşız ama ben bile seni bazen kıskanıyorum. “

“ Patronun bana ilk tekmeyi vurduğunu varsayalım. İkinci tekme senden mi gelecek? “

“ Yok be Nihat benim sana tekme falan vuracağım yok. Patron da vuramaz çünkü tekme vurmaya hazırlanırken kendini yerde bulur. Sen akıl almaz bir zekâya sahipsin Nihat. Ondan bir saniye önce davranırsın. Palyaçoluğu bırakıp da zekânı köreltme. “

Çetin’in sözleri palyaçoyu sevindirmişti. Maskesiz yüzüne tatlı bir gülümseme yayıldı. Yeni sahne dekoru yaptırmıştı. Borcu vardı. Para lazımdı. Acaba istese Çetin verir miydi?

“ Çetin paraya ihtiyacım var. Bana borç verir misin? “ diye sordu.

Çetin cebinden bir tomar para çıkarıp palyaçoya verdi. Palyaço Nihat Çetin’in verdiği parayı aldı. Sanata ve sanatçıya maddi ve manevi yönden destek olan iyi insanlar olmasa sanat da olmazdı sanatçı da olmazdı. Palyaço Nihat o gece sirkte sahneye çıkınca ön sırada oturanlardan birinin Çetin olduğunu gördü. Palyaço Nihat sahnede takla atarken komik şeyler anlatıp seyircileri güldürürken Çetin’in oyunun sonlarına doğru hüngür hüngür ağladığını fark edemedi.

Yazan: Serdar Yıldırım


FATOŞUN BEBEĞİ


Fatoş annesiyle birlikte alışverişe çıkmıştı. Oyuncak satan mağazanın yakınına geldiklerinde
Fatoş:
“ Anneciğim sınıfımı geçince bana alacağın oyuncak bebeği görmek istiyorum “ dedi. “ Onu ne kadar sevdiğimi bilemezsin anneciğim. O çok şirin çok tatlı bir bebek. O bebek mutlaka benim olmalı. Sınıfımı geçince o bebeği bana alacaksın değil mi anneciğim?..”
Bunun üzerine annesi:
“ Tabii kızım.“ dedi.“ Sen yeter ki sınıfını geç. Karneni aldığın gün o bebeği sana alacağım.”
Biraz sonra Fatoş’ la annesi mağazanın vitrini önünde durdular. Fatoş ilk anda vitrindeki bebeği gördü. İşte oradaydı hep aynı yerde.‘ Nasılsın Ülkü? ‘diyerek bebeğin hatırını sormak ihtiyacını hissetti düşüncesinde. ‘ İyi misin Ülkü?..Merak etme güzel bebek pek yakında birbirimize kavuşacağız. Ben seni çok seviyorum ve inanıyorum ki sen de beni çok seveceksin. Bu nasıl olacak diye sorma bana güzel bebek. çünkü ben sana her zaman iyi davranacağım seninle güzel güzel konuşacağım sana tatlı sözler söyleyeceğim senin kalbini hiç kırmayacağım. ‘ Annesinin “ Fatoş..” demesiyle düşüncelerinden sıyrıldı Fatoş. “ Haydi kızım gidelim artık. Sonra geç kalacağız ama. “

Fatoş:
“ Tamam anneciğim özür dilerim “ dedi. “ Bir an daldım!..” Daha sonra Fatoş annesinin elinden tutarak yürüdü. Aradan günler geçti ders yılı sonu geldi ve Fatoş karnesini alarak 3. sınıfa geçti. Aynı gün annesi Fatoş’ u oyuncak satan mağazaya götürdü ve bebeği satın alarak kızına verdi. Fatoş bu güzel armağan için annesine teşekkür etmeyi unutmadı. Fatoş bir süre evde bebeğiyle oynadıktan sonra sokağa çıktı. Fatoş’ u gören Burcu onun yanına gelerek “ Fatoş bu bebeği yeni mi aldınız? “ diye sordu.

Fatoş:
“ Evet Burcu..” dedi. “ Sınıfımı geçtiğim için annem bana bu bebeği aldı. Ne kadar sevindim bilemezsin. Çok şirin bir bebek değil mi? Hem adını da ben koydum. Adı Ülkü…”

“ Adı da kendi gibi güzelmiş bebeğinin. “ dedi Burcu. “ Ülkü’ yü sevmeme izin verir misin? “
“ Tabii olur Burcu al sev Ülkü’ yü “ dedi Fatoş ve bebeği arkadaşına verdi. Daha sonra Fatoş sınıf arkadaşı olan Burcu’ ya sınıfını geçti diye bir armağan alınıp alınmadığını sordu. Burcu da nasıl bir armağan istemesi gerektiğine bir türlü karar veremediğini söyledi. Bunun üzerine Fatoş Ülkü’ yü satın aldıkları mağazanın vitrininde çok güzel bir bebeğin daha olduğunu yarın annesiyle gidip o bebeği görebileceğini eğer beğenirse bebeği satın alabileceklerini ve birlikte evcilik oynayabileceklerini anlattı. Fatoş’ un fikrini olumlu bulan Burcu bu konuyu akşam yemeğinden sonra anne ve babasına açacağını söyledi.

Vakit gece yarısını geçeli biraz olmuştu ki Fatoşun bebeği ayağa kalktı. Baktı Fatoş derin uykuda. Hemen odadan çıktı. Bu iş buraya kadardı. Daha fazla dayanamayacaktı. Ne güzel mağazanın vitrininde diğer bebekle sohbet ediyordu. Ya şimdi ne vardı? Konuşacak kim vardı? Yapayalnız sessiz sessiz bekle dur. Olacak şey miydi bu? Konuşmadan öylece beklemekten bıkmıştı. Doğruca mağazaya gidecek ve arkadaşına kavuşacaktı. Koridordan geçtikten sonra sokak kapısını açtı. Kapıyı kapatıp yola çıktı. Issız ve yarı karanlık yolda hızlı adımlarla yürümeğe başladı. Ancak sabaha karşı mağazanın vitrini önüne gelen Fatoşun bebeği arkadaşının yerinde yeller estiğini görünce olduğu yere çöküverdi. Arkadaşı vitrinde yoktu demek ki satılmıştı alan da kim bilir kimdi?

Fatoşun bebeği bir süre mağazanın vitrini önünde çaresizlik içinde kalakaldıktan sonra toparlandı ve gerisin geriye dönerek Fatoşların evine doğru yürümeğe başladı. Evin önüne geldiğinde öğle üzeri olmuştu. Sokak kapısı kapalıydı. Kapının önündeki çöp bidonunun arkasına saklanıp beklemeğe başladı. Aradan on beş-yirmi dakika geçmişti ki karşıdaki evin sokak kapısı açıldı ve Burcu dışarı çıktı. Burcu’ nun kucağındaki bebeği hemen tanıdı. Çok sevindi o anda. Vitrindeki arkadaşını demek ki Burcu almıştı. Burcu gelerek kapının zilini çaldı. Kapıyı Fatoş açtı. Fatoş’ la Burcu konuşurken aralık kalan sokak kapısından içeri süzüldü. Fatoş’ un onu gece yatmadan önce bıraktığı koltuğun altına uzandı. Biraz sonra Burcu evine gidince Fatoş odasına geldi. bir iki yere baktıktan sonra bebeği koltuğun altında buldu. Bebeği kucağına alan Fatoş mutfakta yemek hazırlamakta olan annesinin yanına koştu.

Meğer evlerinde akşam yemeği yendikten sonra Burcu anne ve babasına durumu anlatmış onlar da “ İstersen şimdi gidip bebeği alalım hem de gezmiş oluruz. “ demişler ve vitrindeki diğer bebeği Burcu’ ya alıvermişler.Öğle yemeğinden sonra Fatoş ile Burcu evcilik oynamaya başladılar. Fatoşun bebeği Ülkü ile Burcunun bebeği Arzu nihayet bir araya gelmişti. Topu topu bir gün ayrı kalmışlardı fakat anlatacak o kadar çok şey vardı ki…Şimdilik sadece bakışmakla yetineceklerdi konuşmak için fırsat nasıl olsa bulurlardı.


Yazan: Serdar Yıldırım


TİMSAH KIKI İLE HACER

Timsah Kıkı Nil Nehri’nin kıyısında dinlenirken duyduğu çığlıklarla yerinden fırladı. Hemen bir kayanın üstüne çıkıp etrafına bakındı. Bir çocuk akıntıya kapılmış sürüklenirken karşı kıyıda insanlar koşarak çocuğu izliyordu. Şimşek hızıyla suya dalan Kıkı’nın gözüne son anda insanların birkaç kayıkla açılmakta oldukları takıldı. “ Onlar asla çocuğa yetişemezler “ diye düşündü. “ Çocuğu iyice yüzme öğrenmeden tek başına bırakmak yanlıştır. Eğer bırakırsan su onu yutar. “ Kıkı az sonra çocuğa yetişti ve kocaman ağzını açıp hızla kapadı. Ancak çocuğa zarar vermemiş sadece gömleğinin yakasından yakalamıştı. Geriye döndü üç tane kayık geliyordu. Sevindi Kıkı çocuğu kurtarmıştı. Korku dolu gözlerle bakan çocuğa göz kırptı. “ Benim adım Kıkı dedi ya seninki? “ Çocuk gülümsedi: “ Benim adımda Hacer dedi. Sağol Kıkı hayatımı kurtardın. Sana bir can borçluyum. “

“ Hayır Hacer dedi Kıkı bana can borcun yok. Ben senin hayatını kurtardım bu doğru ancak karşılık beklemeden yaptım bunu. Borçlu falan da değilsin bana. Ben dünya tatlısı Kıkı’yım yüreğim sevgiyle çarpar benim kimse için kötülük düşünmem ben..” Kıkı’nın konuşması yarıda kaldı çünkü kalın bir sopa olanca hızıyla başına indi. Kayıklar sonunda yetişmiş ve kayıktakiler kötülük saçıyordu. Sopalar birbiri ardınca başına indikçe gözü döndü. Bana reva mı bu diye düşündü. Yıllar önce annesinin anlattığı bir hikaye aklına geldi. Bu hikayede bir ahtapot iki insanı mutlak bir ölümden kurtarıyor fakat insanlar ahtapotun başına ödül koyuyorlardı. Ahtapot onları yanlışlarıyla baş başa bıraktıktan sonra hedefine ulaşıyor ve denize geri dönüyordu. Şimdi Kıkı’nın yapacağı en doğru iş onları yanlışlarıyla baş başa bırakmak ve Hacer’i sağ-salim kıyıya ulaştırmaktı. Kıkı aynen öyle yaptı. Sert bir kuyruk darbesiyle kayıkların arasından sıyrılıp himayesindeki insan evladının kumsala ayak basmasını sağladıktan sonra gözlerindeki iki damla yaşı fark ettirmemeye çalışarak geri döndü. Amacı olabildiğince uzaklara gidip bu olayı unutmaktı. Beyinlerinden zeka fışkıran ve en akıllı yaratıklar olduğu iddia edilen insanlar bunlar mıydı? İnsanlar kim bilir ne yanlışlıklar ne hatalar yapıyorlar da bunları birbirlerine doğrusu budur diye yutturuyorlar mıydı?

Nil Nehri’nin sularına dalarken adının ünlendiğini duyar gibi oldu Kıkı. Sanki biri “ Kıkı…” diye bağırıyormuş gibi geldi. Kıkı bu çağrıyı duymamazlıktan gelmedi. Derinlerden döndü yüzeye çıktı. Bağıran Hacer’di. Hacer el ediyor Kıkı gel buraya diye bağırıyordu. Öfkesini dindirmek için biraz su yuttu. O hep böyle yapardı; öfkelendiği zaman biraz su yutar öfkesini dindirirdi. Su genzine mi kaçmıştı ne öksürdü Kıkı hem üç-dört kez öksürdü. Boğazını temizledi ve usulca yüzerek Hacer’in yanına geldi. Hacer dizlerinin üstüne çöküp Kıkı’nın boynuna sarıldıktan sonra şunları söyledi: “ Canım Kıkı sen iyi kalpli temiz yürekli bir timsahsın. İyilik yapayım derken kötülük buldun ama her iyilik yapan kötülük bulmaz. Belki şu an için insanların hepsinin kötü olduğunu düşünüyorsun gerçekte kötü insanlar var ama iyi insanlar pek çok be Kıkı iyi insanlar pek çok. İşte bu iyi insanlardan biri de benim. Ben göğsümü gere gere iyi bir insan olduğumu söylüyorsam bu durum benim iyi bir insan olduğumun işaretidir ve sen benim iyi bir insan olduğuma inanmak zorundasın. “

Hacer sözlerini aniden kesmişti bunun bir sebebi olmalıydı. Kıkı hızla geriye döndü. Kayıklar geliyordu. Hacer koşarak kayıkların önüne çıktı. “ Durun gelmeyin geri dönün “ diye bağırmaya başladı. Boşuna herşey boşunaydı. Tüfekli sopalı bıçaklı adamlar kayıklardan indiler. “ Durun Kıkı benim hayatımı kurtardı. Kimseye zararı yok onun ona zarar vermeyin. İyi yürekli bir timsah o kendi halinde kimse için kötülük düşünmüyor. Bırakın gitsin size ne yaptı ki? Neden onu öldürmek istiyorsunuz? “ diyerek feryat eden Hacer’in yüzüne gelen sert bir tokat onu yere düşürdü. Elinin tersiyle yüzünü silen Hacer; adamın vurduğu yerin kanadığını görünce son bir gayretle kanlı elini Kıkı’ya doğru uzatarak bağırdı ve bayıldı: “ Parçala onları Kıkı parçala..”

“ Olmasaydı iyi olurdu ama Hacer’in olacakları görmemesi daha iyi oldu. Ne kadar istesek de bazı kötü olayların önüne geçemiyoruz. Ben iyi bir timsahım ama kötülerle bir olma durumuyla karşı karşıya bırakılıyorum. Şu andan itibaren hala iyi düşünceler içinde olmaya devam edersem bu adamlar beni keserler. “ Timsah Kıkı rakipleriyle istediği yerde istediği zamanda dövüşmekte kararlıydı. Gerisin geriye dönüp kaçmaya başladı. Amacı adamları toprağa çekmekti. Toprak üstünde durunca ayakları daha rahat hareket ediyordu. Seri dönüşler yapıyordu. O zaman uzun kuyruğu çok önemli bir silah haline geliyordu. Kıkı canını kurtarmak için kuyruğunu kullanacaktı.

Kıkı kayalıklar arasında dar bir yer bulup geri döndüğünde bir tüfeğin üstüne çevrildiğini fark etti. Gök gürültüsünü andıran sesin ardından sol gözü karardı sol gözü görmez oldu. Sağ ön ayağıyla sağ gözünü kapatıp ileri atıldı. Silahlar birbiri peşi sıra patlıyor kurşunlar Kıkı’nın sert derisi üstünden sekiyordu. Bu arada Kıkı’nın kuyruğu akıl almaz bir hızla çevresine dehşet saçıyor vurduğunu deviriyordu. Kıkı yediği onca sopadan onca bıçak darbesinden sonra geriye gövdesinden ne kalırsa Nil Nehri’ne ulaştırmak istiyordu. Sonunda Kıkı Nil Nehri’ne ulaştı ve derinlere daldı. Aradan aylar geçti. Kıkı’nın sol gözü görmeye başladı. Kurşun göze girmemiş yan taraftaki deriyi parçalamıştı. Yara iyileşince göz görmeye başlamıştı.

Bir kötü olayla karşılaştı diye Kıkı yaşam çizgisini değiştirmedi. Tutturduğu doğru yoldan sapmadı. İyilik onun temel prensibiydi. Tüm canlı varlıkları seviyordu çünkü Kıkı’nın kendine saygısı vardı. Kendine saygısı olmayanın başkalarına da saygısı olmazdı. Onlar sorumsuz bir yaşam sürerlerdi yani bedavaya yaşarlardı. Borç alır ödemezler küfürlü konuşurlar kalp kırarlar düşünmeden hareket ederler günahsız birine durup dururken vururlar başkalarını kötülerler ve dedikodu yaparlardı. Söyler misiniz bana bunları hangi kitap doğrular?

Yazan: Serdar Yıldırım



KURBAĞACIK


Ormanlık bir bölgede bulunan bir su birikintisinde yaşamakta olan kurbağacık hiç arkadaşı olmadığından yakınıyordu. Bu kurbağacık vaktinin çoğunu su birikintisinde yüzerek geçiriyor bazen de sudan çıkıp çimenlerin üstünde zıplayarak geziniyordu. Her gün bir önceki günün tıpatıp benzeriydi.Her gün aynı şey hep aynı şeyler. Bitmek tükenmek bilmeyen bir tekdüzelik kurbağacığı canından bezdirmişti. Kurbağacık bir gün kızdı kendine:

“ Sanki bütün ömrünü bu su birikintisinde geçirmeye pek meraklısın.. Dünya senin zannettiğin kadarcık mı sanki? Dünya bu kadar küçücük mü sanki? Neden kurtarmazsın kendini buradan çekip gitmezsin buralardan? Eğer sen bu yaşadığın su birikintisine dünya diyorsan bil ki sen bu dünyanın değil bambaşka dünyaların kurbağasısın..Şunu hiç aklından çıkarma: Arzuladığın yaşama ancak bu su birikintisinden uzaklaşarak kavuşacaksın..”

Kurbağacık hemen o anda kararını verdi. Buradan ayrılarak yola çıkacak gideceği yerlerde kendine arkadaş arayacaktı. Kurbağacık ormanda günlerce yol aldı. Artık ormanın sık ağaçları seyrekleşmiş küçük bir düzlüğe çıkmıştı.Birden yerde parlak bir şey gördü.Bu da neydi böyle? Parlak şeye baktığında çok şaşırdı. Bunun içinde bir kurbağa vardı ve o kurbağa da kendisine bakıyordu. Geriye dönüp bir taşın arkasına saklandı. İlk şaşkınlığı geçtikten sonra bu parlak şeyin çok ince olduğunu ve içinde kurbağa falan olamayacağını anladı. O zaman durum apaçık ortadaydı: Parlak şey ayna olmalıydı ve aynada kendini görmüştü. Kurbağacık aynayı alarak yakındaki bir ağacın kenarına kenarına yasladı. Aynanın karşısına geçerek türlü şaklabanlıklar yapmaya başladı. Bazen iki ayağı üstünde doğruluyor bazen zıplıyor bazen de derin nefes alıp göğsünü yanaklarını şişirerek aynadaki aksini seyrediyordu. Bu hareketlerin içinde en hoşuna giden aynada kendini iri görmek olmuştu. Gittikçe daha derin nefes alarak daha iri gözükmeye başladı. Sonunda öyle bir an geldi ki kurbağacık yusyuvarlak oldu ve ayaklarının yerden kesilip yükselmeye başladığını fark etti.

Kurbağacık hiç bozuntuya vermedi. Yerden on metre kadar yükselince ağzından biraz hava bıraktı. Daha fazla yükselmek gereksizdi.Her işte her şey seviye seviyeydi. Seviyesinin dozunu tam olarak ayarlamalıydı. Bir kuş değildi ki o çırpsın kanatlarını yükselsin gökyüzüne uçsun uçabildiğince..Nereden baksan bir küçük kurbağacıktı. Olmaz denirdi kurbağalar uçamaz denirdi hayal gibiydi ama gerçekti. Uçuyordu işte. Kurbağacık şöyle bir etrafına bakındı. Yön tayini yaptı. Ormandan gelmiş şu tarafa gidecekti. Sağ ön ayağını gideceği tarafa doğru mihaniki bir hareketle uzattı. Hayret!..Gitmek istediği tarafa dönüvermişti. Döndü iyi de hala havada hareketsiz duruyordu. Birden suda arka ayaklarını ileri gitmek için kullandığını hatırladı. Arka ayaklarını yavaş yavaş göğsüne çekti geriye doğru bıraktı çekti bıraktı. Düşündüğü tastamam olmuştu. İlerleyebiliyordu. Artık canının istediği kadar gidip istediği yerde de aşağı inebilecekti.

Kurbağacık bir süre uçtuktan sonra bir dere kenarında boylu boyunca uzanmış yatmakta olan yaşlı kurbağayı fark etti. ‘ Mutlaka bir rahatsızlığı vardır yaşlı kurbağanın ‘ diye düşündü.
‘ Çünkü hiçbir kurbağa böylesine açıkta yatmaz. Eğer yatarsa bu onun tehlikelere davetiye çıkartması anlamına gelir. İnip bakayım nesi varmış yaşlı kurbağanın. ‘

Yaşlı kurbağanın düşüp kaldığı bu çayırlık bir mesire yeriydi. İnsanlar günlük güneşlik yaz günlerinde hafta sonlarını burada geçirirler piknik yaparlardı. Bir kendini bilmez yanında getirdiği şişenin içindekini içmiş giderken de atmış şişeyi kırmıştı. İşte yaşlı kurbağa önündeki bu kırık şişenin bir parçasına basınca ayağından yaralanmış ve canının çok acımasına dayanamayarak bayılmıştı. Yaşlı kurbağa kendine geldikten sonra olanları kurbağacığa anlattı ve yardım etmesini istedi.

Kurbağacık:

“ Efendim böyle bir durumla daha önce hiç karşılaşmadım. O cam parçasının ayağınızın altından çıkarılması lazım. Ben bunu başaramam.Gelirken görmüştüm. Az ilerde dere kıyısında iki çocuk balık tutuyordu. Gidip onları çağırayım size yardım ederler herhalde. “ dedikten sonra zıplayarak uzaklaştı.

Kurbağacık çocukların yanına geldiğinde:

“ Lütfen yardım eder misiniz? Yaşlı bir kurbağa ayağından yaralanmış az ilerde yatıyor. Ne olur benimle gelin ona yardın edin onu kurtarın. İyilik yapmak sevaptır. Haydi çocuklar lütfen kalkın benimle gelin. “ dedi.

Kurbağacığın yalvarmasına dayanamayan çocuklar oltalarını sudan çıkarıp bir kenara koydular ve kurbağacığın peşine takıldılar. Biraz sonra yaşlı kurbağanın ayağındaki cam parçası çıkarılmış ve yaralı yer temiz bir bezle sarılmıştı.

Çocuklar gittikten sonra kurbağacık yaşlı kurbağaya destek oldu ve onu kuytu bir yere götürdü. Burada yaşlı kurbağa kurbağacığa yaptığı yardımlardan dolayı teşekkür ettikten sonra:

“ Nedense böylesine karşılık beklemeden yapılan iyilikler yardımlar pek nadir oluyor. Nedense herkes bir başkası bana kötülük yapmadan ben ondan önce davranıp ona bir kötülük yapayım ilk ben vurayım diyerek kesinlikle hiç bitmeyecek bir yarışı sürdürüyorlar. Gelin bu anlamsız kötülük yarışından vazgeçin gelin kardeş olalım elele tutuşalım mutluluğa koşalım diyerek seslensem ben şimdi tüm canlılara acaba beni dinlerler mi? Hep kötülük görmekten hep üzülmekten hep ağlamaktan bıktım artık. “ diyerek sözlerini tamamladı ve ağlamaya başladı. Yaşlı kurbağanın ağlaması kurbağacığın silkinmesine sebep oldu.

“Dur ağlama artık yaşlı kurbağa sil gözyaşlarını. Bundan sonra ikimiz eş kardeş sayılırız. Demek ki bir kötülük yarışı yapılıyor ve herkes bu yarışı önde bitirme gayreti içinde. Buna karşın ben de şu andan itibaren iyilik yarışını başlatıyorum. Yakında dünya turuna çıkacağım ve tüm canlılara iyiliği anlatarak onların da iyilik yarışına katılmalarını sağlayacağım. İyilik bayrağı sonsuza dek gönderde dalgalanacaktır. “

Kurbağacık kendine çok güveniyordu. Neden derseniz çünkü güçlü bir kozu vardı. Ne çabuk unuttunuz uçabiliyordu ya. Kıtalararası yolculuk onun için hiçten bile değildi.


Yazan: Serdar Yıldırım



ŞAMPİYON ÖRDEK

Bir gölün çevresinde binlerce ördek yaşıyordu. Bu ördekler çeşitli yarışmalar düzenlerler centilmence mücadele ederler ve birinci gelenleri ödüllendirirlerdi. Son birkaç yıldır yapılan yarışmalarda birinciliği Gadro kazanıyordu. Yüzme yarışı olsun dalma olsun güzel yürüme yarışması olsun Gadro hep önde hep birinciydi. Gadro arkadaşları oyun oynarken tek başına antrenman yapmış hırsla kendini büyük bir şampiyon olacağım diyerek yetiştirmişti. Birinci olamamak diye bir şeyi düşünemezdi. Zaten her şeyden emin olmadan yarışmalara katılmamış ve girdiği ilk yarışmadan zaferle çıkmıştı.

Gadro son günlerde arkadaşlarına yakında buralardan gideceğini söylemeye başladı. Zaten burada sıkışıp kalmıştı. Dünya bu kadar küçük değildi. Çekip gitmeli dünyaya Gadro’yu tanıtmalıydı. Gadro bir gün ansızın çekip gitti. Hızlı adımlarla yürüyüp giderken dönüp arkasına bakmadı. Gadro gölden uzaklaştıkça kalbini kemirmeye başlayan huzursuzluğun gitgide büyümekte olduğunu fark etti. Ne zaman birkaç orman hayvanını bir arada görüp yanlarına gitmeye kalksa huzursuzluğu çoğalıyordu. Çünkü onlar Gadro’ya sıradan biriymiş gibi davranıyorlar bazı konularda ileri sürdüğü fikirlere gülüp geçiyorlardı.

Gadro bir süre sonra yürüyüşünün bile gülümsemelere neden olduğunu görünce canı iyiden iyiye sıkılmaya başladı. Bunlar da kimdi böyle? Kim oluyorlardı da onun çapında birine gülüyorlardı? O koskoca bir şampiyondu. Göl kıyısında yaşayan binlerce ördek arasında adı bir ilah gibi anılıyordu. Ya bunları kim tanıyordu? Daha birbirlerini tanımak değil kendi kendilerini bile tanımıyordu bunlar. Kendi adını unutmuş biri Gadro’nun namını işitmiş olsa bile şimdi hatırlamasına olanak var mıydı? Zavallıydı bunlar hepsi zavallıydı.

Gadro pek çok yeri gezip dolaştıktan tam beş yıl sonra göl kıyısına geri döndü. Artık eskisi gibi göl kıyısında dolaşmıyor geceleri gölde yüzme dalma antrenmanları yapıyor gündüzleri ise gölü rahatça görebileceği bir tepeye çıkarak gölde yüzen ördekleri seyrediyordu. Gadro bir gün yine bu tepeye çıkmıştı. Biraz sonra kırk elli ördeğin göl kıyısına gelerek bunlardan ayrılan beş ördeğin göle girip birbirleriyle yarıştıklarını gördü. Arada bir tek tük alkış sesleri duyuluyordu. Herhalde antrenman yapıyorlar diye düşündü Gadro. Aradan biraz zaman geçtikten sonra yaşlı bir ördeğin gelmekte olduğunu gören Gadro tanınmaması için giydiği şapkasını gözlerinin üstüne kadar indirdi. Yaşlı ördek selam verdikten sonra Gadro’nun yanına oturdu:

“ Yarışmalara bu yıl da ilgi pek az..” dedi. “ Baksana beş ördek yarışıyor taş çatlasa elli ördek onları alkışlayıp gayrete getirmeye çalışıyor. “

Gadro şaşırmıştı:

“ Ne dediniz?..Bunlar yarışıyorlar mı şimdi?..Hayret ben antrenman yaptıklarını sanmıştım!.”

Bunun üzerine yaşlı ördek:

“ Yarışıyorlar evlat yarışıyorlar. “ dedi. “ Hem bu yarışma yılın en büyük yarışması. Büyük ödülü bu yarışı birinci bitirecek uzun mesafe yüzücüsü ördek kazanacak. Eskiden bu gölde ne yarışmalar yapılırdı. Bu tepe şu yandaki tepeler şu gerideki tepeler tıklım tıklım dolardı. Her yarışmaya yüzlerce ördek katılırdı. Yarışmalar büyük bir çekişme içinde günlerce devam ederdi. Son gün yapılan final yarışmalarıyla birinciler belli olur alkışlar arasında ödüllerini alırlardı. Ne zaman ki O buralardan gitti yarışmalardaki tüm heyecan bitti. Böyle giderse birkaç yıla kalmaz yarışacak sporcu bulunmaz. Seyirci olmayınca yarışacak sporcu bulmak zor oluyor evlat. “

Gadro tanımasın diye yaşlı ördeğin yüzüne bakmıyordu. Yaşlı ördek sözlerini tamamlayınca Gadro tanınma korkusunu unutarak başını çevirirken şöyle konuştu:

“ O gittikten sonra yarışmalardaki tüm heyecan bitti dediniz. O dediğiniz kimdi ki? “

“ Bana bu soruyu sormakta yerden göğe kadar hakkın var evlat. “dedi yaşlı ördek.“ Zaten sen sormasan da ben onun adını söyleyecektim. Senin yabancı olduğun çok uzaklardan buralara geldiğin belli. Yoksa kimden söz ettiğimi anlardın. O dediğim Gadro’ydu evlat. Gadro büyük bir şampiyondu. İlk girdiği yarışmadan son girdiği yarışa kadar hep birinci oldu. Herkes Gadro’yu seyretmeye gelirdi. Binlerce seyircinin yaptığı tezahürat korkunç olurdu. O yarışırken dağ-taş ( Gadro…Gadro…) diye inlerdi. Gadro gideli beş yıl oldu ama onu bir türlü unutamadık. Aradan bunca zaman geçmesine karşın birkaçımız nerede bir araya gelsek hemen Gadro’dan bahsetmeye başlarız. Gadro başkaydı canım Gadro bambaşkaydı. “

Yaşlı ördek sözlerini tamamlarken Gadro duygulanmış ve göz pınarlarında biriken yaşları silmek için şapkasını biraz yukarıya kaldırmıştı. Kendisini yarışırken ve göl çevresinde gezerken pek çok defa gören yaşlı ördek karşısındakinin kim olduğunu anlamıştı. Bu büyük şampiyon Gadro’ydu. İnanılır gibi değildi. Demek Gadro yıllar sonra geri dönmüştü. İlk anlarda inkar etmesine Gadro olmadığını söylemesine karşın yaşlı ördeğin uzun süren ısrarlarına dayanamayan Gadro sonunda geri döndüğünün herkes tarafından bilinmesine razı oldu.

Ertesi gün gölde binlerce ördek toplanmıştı. Hepsi büyük bir sabırsızlıkla Gadro’yu bekliyordu. Gadro onları fazla bekletmedi geldi göle girdi yanında yaşlı ördek olduğu halde ördeklerle tanıştı hal hatır sordu iltifatlar etti onlarla kısa süren konuşmalar yaptı gönüllerini aldı. Daha sonra düzenlenen yarışmaya kadar Gadro genç ördeklere gölde antrenman yaptırdı. Onların iyi birer yarışmacı olmaları için sonsuz gayret gösterdi. Düzenlenen her yarışmaya Gadro da katılıyordu. Eskiden olduğu gibi yine her yarışmaya yüzlerce ördek katılıyor yine yarışmaları binlerce ördek seyrediyor yine dağ-taş ( Gadro…Gadro...) diye inliyordu. Gadro yarışmalarda birincilikler alıyordu fakat bazı final yarışmalarında Gadro’nun geçildiği görülüyordu ve bunu Gadro’nun yeni şampiyonlar ortaya çıkması için yaptığını herkes biliyordu.

Gadro yirmi dört yaşına girmiş ve iyice yaşlanmıştı. Birkaç yıldır sadece kısa mesafeli yüzme yarışlarına katılıyordu. Son yarışında ilk metrelerde fenalık geçirmesine karşın yarışı bırakmadı. En geride kalmıştı. Diğer ördekler yarışı tamamlayıp geriye dönüp baktıklarında Gadro’yu gördüler. Efsanevi şampiyon Gadro ileri doğru yüzmeye çalıştıkça sırtüstü düşüyor kendini kaybetmiş bir halde debelenip duruyordu. Yarışmacıların hepsinin üstünde Gadro’nun emeği vardı.O gece gündüz demeden kendilerini bu yarışa hazırlamıştı. Hoca zor durumdaydı. Yardım etmeliydi. Yarışmacı ördekler bir çırpıda Gadro’nun yanına gelip onu kucakladılar. Yarı baygın durumdaki Gadro mırıldanıyordu.“Yarışı bitirmem lazım çocuklar yarışı bitirmem lazım…” Gadro binlerce ördeğin derin bir sessizlik içinde ayakta izlediği son yarışını diğer yarışmacıların kolları arasında bitirmeyi başardı.

Normalde bir ördeğin ortalama yaşam süresi yirmi beş yıldı. Fakat Gadro daha uzun yıllar yaşadı. Yarışmalarda yarışamasa bile yarışmalar yapılırken Gadro hep oradaydı.

Yazan: Serdar Yıldırım


TİTTİ RABİ

NOT:
merhaba
ben iranli bir kizimuniversitede turk edebiati okudum lisans yapmistimterjumanligi cok seviyorumturkce hikayeleri farscaya cevirmek istiyorumsiz bana yardim eder misiniz? jevabiniz beni cok sevindirirdort gozle bekliyorum

__________________________________________________


merhaba nasilsiniz
jevabiniza cok sevindim tesekkur ederim
ben turk hikayeleri farscaya cevirmek isterim ama iranda turk kitapler yok eger varsa hepsi farscaya cevirilmistironun icin ben kisa hikayeleriiranlilari turk kulturunla daha tanismasi icin cevirmek isterim ben kendim turk degilim ama turkceyi ve turk kulturu cok seviyorumsizin yardimizina cok ihtiajim varbana hikaye gonderin lotfan fakat turk millete ve kulture ait hikayeler.
sitedeki hikayelerin yazari siz misiniz? onlarindan kac tanesini okudum birisini da cevirmistimsampiyon ordek


merhabanasilsiniz
coooooooooook tesekkur ederimdaha once hikayeleriniz farsacaya cevirildi mi?


merhaba nasilsiniz?
gonderilen hikayeler icin cok tesekkur ederim.

Bir sitenin forumunda 2008 yılının yaz aylarında Titti Rabi rumuzuyla bana mesajlar yazan İranlı arkadaşın o Farsçaya çevirdim dediği benim yazdığım Şampiyon Ördek isimli hikâyeydi. Daha sonra ben 10 tane hikâyemi gönderdim. Bu hikâyeler İranlılar tarafından da okunacak.
Hepinize en derin sevgi ve saygılarımı sunuyorum. Mutlu kalın.




KIRMIZI BALIK MEGA

Büyükçe bir bahçenin ortasında küçücük bir havuz. Bu havuzda minicik bir balık. Kırmızı balık Mega. Onun hikayesi inanıyorum ki pek çok okuru derinden etkileyecektir. Sarsılmaz bir iradesi vardı Mega’nın taş gibi. Asla yolunu şaşırmadı. Ayrıca mangal gibi yüreği vardı korkusuzdu. Haksızlıkları gördüğü anda resmen patlardı.

Mega bir gün yüzerken aniden irkildi. Şimşek hızıyla başını çevirdi. Kendisini seyreden kediyi görünce duraladı. Böylesine kocaman bir kediyi ilk kez görüyordu.
“ Ne o korktun mu balıkçık? “ dedi kedi.
Bunun üzerine Mega:
“ Senden korksaydım dibe dalardım ama ben öyle yapmadım. Demek ki korkmamışım. “
“ Vay canına! Dilin ne kadar uzunmuş senin. Sokul da dilini koparayım. “
“ Önce sen sataştın. İlk saldırı hakkı senin. Haydi bekliyorum atla suya. “
“ …… “
“ Neden sustun? Dilini mi yuttun? Konuşsana! “
“ Sonra konuşuruz. Çok acıktım! Ben gidiyorum. “
Kedi havuzun az ilersindeki bir ağacın altına gitti. Koca kafasını kaldırıp yukarı baktıktan sonra ağaca tırmanmaya başladı. Hedefi kuş yuvasıydı. Mega kedinin niyetini anladı. Yuvada yavru kuşlar vardı. Daha uçamıyorlardı. Onları ancak anneleri kurtarabilirdi ama o da görünürde yoktu. Besbelli yavrularına yiyecek bulmak için gitmişti. Belki yakında olabilirdi. Mega avazı çıktığı kadar bağırmaya başladı:
“ Anne kuş yetiş yavruların tehlikede. Kedi onları yiyecek. Yetiş anne kuş yuvaya gel. Yavruların tehlikede. “

Mega’nın feryadını anne kuş duydu. Bir kurşun hızıyla uçup yuvasına çöreklenmiş yavrularını yemekte olan kediye saldırdı. Kedi boş bulundu saldırıyı karşılayamadı ve ağaçtan aşağı düştü. Anne kuş kedi tekrar ağaca tırmanırken yavrularından önce birini daha sonra diğerini havuzun kenarına indirdi. Yuvada kalan yavru cansız yatıyordu. Dördüncü yavru ise ortada yoktu. Demek ki kedi onu yemişti. Kedi yuvada cansız yatan yavruyu yiyip aşağı indi. Aynı anda anne kuş iki yavrusunu ayaklarıyla kucaklayıp havalandı. Fakat zorlukla uçuyordu. Bazen ağaçların dallarına çarpıyor yavrularıyla birlikte yere düşüyordu. Kedi hep peşlerindeydi. Mega anne kuşun iki yavrusuyla uçup gidemeyeceğini anladı:
“ Anne kuş yavrularından birini havuza at. Ben onu kurtarırım. Sen ötekini emin bir yere götür sonra gelip buradakini alırsın. Bırak birini haydi havuza bırak. “

Anne kuşun başka çaresi kalmamıştı. Mega’nın dediğini yaptı. Biraz alçalıp yavrularından birini havuza attı ve uçup gitti. Mega yavru kuşu sırtına bindirdi. Yavru kuş kurtulmuştu. Emin ellerdeydi Mega’nın ellerindeydi. Kedi ağır adımlarla havuzun kenarına geldi:
“ Onu hemen bana vereceksin! Sallanma çabuk ol! “
“ Öyle yağma yok. Sıkıysa gel kendin al. “
“ Yoksa bana karşı mı geliyorsun? “
“ Çarşı da gelirim karşı da gelirim. Ben her türlü haksızlığa karşıyım çünkü benim adım Mega. “
“ Mega haksızlık dedin kim yapmış haksızlığı? “
“ Kim yapacak tabii ki sen. Biraz önceye kadar şu karşıdaki ağaçta bir kuş yuvası vardı. Yuvada dört yavru kuş vardı. Günahsızdılar. Cıvıldaşıyorlardı. İkisini sen yok ettin biri burada birini anne kuş götürdü. Anne kuşun yavrularını kurtarmak için yaptığı amansız mücadeleyi çaresizlik içinde seyrettim. Ne istedin onlardan bilmem ki? “
“ Ama ben karnımı doyurmak zorundayım. Kuş yavruları benim için sadece birer yiyecek. Senin duygusallığın hiçbir şey ifade etmiyor. Ağaca çıkıyorum ve kuş yavrularını yiyorum mesele bu kadar basit. “
“ Peki ben şimdi üzüntü içindeyim. Anne kuşun durumunu sorma. O herhalde kahroluyor. Yanında götürdüğü yavrusunu bırakıp sırtımda gördüğün şu garibi kurtarma telaşesi içinde. Yavrucuğun kalbi nasıl da küt küt atıyor. Bu seni hiç etkilemiyor yani duygusuzsun. Yavru kuşu sana versem yersin değil mi? “
“ Aman Mega ne demek? Yavruyu çıtır çıtır yerim. Hele havuzun kenarına sokuluver. İzin ver seni de yiyeyim be Mega. “

Kedinin sözleri üzerine Mega gülümsedi. Her şey o kadar basitti ki. Açıklaması çok kolaydı. Biraz zeka gelişimi bunun için yeterliydi. Mega kendi kadar ağır olan yavru kuşu sırtında taşımaktan yorulmuştu. Geçen her dakika bir saat kadar uzun geliyordu. Hani anne kuş neredeydi? Niçin gelmiyordu? Mega yavru kuşla birlikte bir batıp bir çıkmaya başladı. Yavru kuş su yutuyordu boğulacaktı. Mega onun kaçıp gidebileceğini düşündü:
“ Yavru kuş seni havuzun kenarına bırakacağım. Kanatlarını çırp uçmaya çalış koş kaç canını kurtar olur mu? “
Yavru kuş olur anlamında başını salladı. Mega onu havuzun kenarına bıraktı. Yavru kuş fırladı uçamıyordu ama kaçıyordu. Kedi sevinç çığlıkları atarak yavru kuşun peşine takıldı. Yavru kuş birden durdu geriye döndü. Kanatlarıyla yerdeki taşı alarak üstüne doğru hızla gelmekte olan kedinin kafasına tüm gücüyle savurdu. Taş kedinin kafasına geldi. Canı yanan kedi yavru kuşun peşini bırakıp oradan uzaklaştı. Mega şaşkın bir halde bu cesur yavru kuşu alkışlarken anne kuş gelerek yavrusunu alıp gitti.

Kedi bir hafta ortalıkta gözükmedi. Bir öğle vakti tavuklar bahçede yem yiyorlardı. Mega bahçe duvarı üstünde kediyi görünce bağırmaya başladı:
“ Kedi geldi. Çabuk kaçın tavuklar kümese kaçın. Canını seven kaçsın. “
Biraz sonra kümese giren tavuklar kapıyı içerden sürgülediler. Kedi duvardan atlayıp havuzun kenarına geldi:
“ Sen ne biçim balıksın be? Hiç utanma yok mu sende? Niye yaygara yapıyorsun? Kedi gelmişse ne olmuş? “
“ Kes tantanayı pis kedi. Asıl utanmaz sensin. Kuş yavrularını ben mi yedim? Gözün tavuklarda ama bana iyi bak tavukları yutturmam sana: “
“ Tavuk eti sevmem ben. Hem o kuş işi geçen seneydi. “
“ Ne geçen senesi? Daha bir hafta oldu. Arsız olduğun kadar yalancısın da. Bas git buradan. Soytarı! “
Mega oldukça ağır konuşuyordu ama kedi bunu hak etmişti. Onun gibilere başka türlü davranılamazdı. Rüzgar ekersen fırtına biçerdin. Eğer Mega kedinin yaptıklarına göz yumsa daha alt perdeden konuşsa kedi Mega’yla alay ederdi.

Kedi uzunca bir sopa alarak havuzun dibindeki tıkacı çıkardı:
“ İntikam için dönmüştüm. Sonun geldi Mega. Seni kimse kurtaramaz. “
Ama Mega kendini koy vermedi. Canla başla giderden uzak durmaya çalıştı var gücüyle ters yöne yüzmeye çabaladı. Havuzdaki su giderek azaldı. Mega’ya yardım edilemez miydi?
“ Edilir neden edilmesin? Mega kurtarılsın. “

Dünyanın dört bir yanındaki yağmur bulutları gökyüzünde toplandı ve yağmur yağmaya başladı. Yağmur damlaları birbirleriyle yarış ediyordu. İlk damlalar beton zemine çarptığında havuzda su kalmamıştı. Mega can çekişmekteydi. Zaman geçtikçe su seviyesi yükseldi. Mega nefeslendi rahatladı gücü yerine geldi. Mega’nın kurtulduğunu görmek kediyi çileden çıkarmaya yetmişti. Sopayla Mega’ya vurmaya başladı. Bir iki derken ayağı kaydı kedinin ve havuza düştü. Mega kedinin üstüne atıldı. Canavar kedi planın geri tepecek dedikten sonra sopanın ucundaki ipi kedinin boynuna dolayıp sopayı gidere iyice soktu. Suyun içinde nefessiz kalan kedi çırpına çırpına can verdi. Yaptığı kötülükler yanına kar kalmamıştı. Giderdeki sopa su kaçağını çok aza indirince yağmur yavaşladı. Yarım saat sonra bahçeye çıkan ev sahibi Kerem Bey havuzun içindeki kediyi gördü. Şaşkınlıktan ne yapacağını bilemez bir halde ağzını açıp öylece bakakaldı.

Yazan: Serdar Yıldırım




ATATÜRK’ÜN ÇOCUKLUĞU - 4

Bazı günler Mustafa Makbule’yi bakla tarlasında yalnız bırakıp çevrede gezmeye çıkıyordu. Bir gün Mustafa gezerken bir kaval sesi duydu. Bu kavalı kimin çaldığını merak edip kaval sesinin geldiği tarafa doğru yürüdü. Biraz gidince baktı ilerdeki bir ağacın altında on yaşlarında bir çoban kaval çalıyor etrafında da koyunlar otluyordu. Mustafa bu çocuğun kavalıyla yarattığı sihirli dünyasını bozmak istemedi. “ Varsın çalsın garip “ diye düşündü. “ Ben de o kaval çalmayı bırakıncaya kadar burada oturur beklerim. “
Aradan yarım saat geçti. Çocuk türküler oyun havaları çaldıktan sonra kavalını ağaca yasladı ve azık torbasını açıp yanında getirdiği yiyecekleri yemeye başladı. Mustafa oturduğu yerden kalktı çocuğun yanına doğru yürümeye başladı. Karşıdan birisinin gelmekte olduğunu otların hışırtısından duyan çocuk başını kaldırdı. Geleni tanımıyordu. “ Acaba kim ki? “ diye düşündü. Mustafa çocuğun yanına gelince gülümseyerek:

“ Merhaba arkadaş afiyet olsun “ dedi. “ Benim adım Mustafa. İzin verirsen yanına oturmak istiyorum. “

Çoban çocuk:

“ Tabii gel gel buyur şöyle “ dedi. “ Hem bak acıktıysan hiç çekinme ye bir şeyler karnını doyur. Yemezsen darılırım. “

Mustafa çocuğun yanına oturdu. Sessizce ikisi birlikte yemeklerini yediler. Daha sonra Mustafa: “ Arkadaş çok güzel kaval çalıyorsun. Kendi kendine mi öğrendin yoksa bir öğreten mi oldu? “ diye sordu.

Çoban çocuk:

“ Köylük yerde böyle eften püften işleri öğreten olmaz “ dedi. “ Benim dedem de çoban babam da çoban eh ben de çoban. Beş yaşına bastığımda babam haydi bakalım Ali al güt şu koyunları deyip on tane koyun verdi bana. O günden bu yana çoban olup çıktık işte. Dedemi babamı kaval çalarken dinledimdi. Bir gün canım sıkıldı bu kavalı yaptım. Öyle böyle derken öğrendim çalmasını. Güzel çaldığımı az önce sen dediydin. Sağ olasın. “

“ Peki arkadaş çoban olarak yaşamını sürdüreceğini söylüyorsun. Tabiatla iç içesin koyunlarını güdüyorsun dilediğince kavalını çalıyorsun. İşine pek karışan olmaz. Özgürsün belki mutlusun da. Fakat senden öncekilerden gördüğün onların yaşadığı yaşam tarzının dışına çıkarak dışarıya taşarak daha aktif bir hayat yaşamayı arzulamaz mısın? Kendine bir hedef seçersin ve hedefine varmak için yeterli bilgiyi öğrenmeye okula gidersin. Bu ön bilgiyi öğrendikçe öğrendiklerinin ışığında fikirlerini geliştirirsin. Eğer isterse kişi vatanına milletine faydalı olabilecek pek çok iş başarır. “

“ Ne yalan söyleyeyim söylediklerinin bazı yerlerini tam olarak anlayamadıysam da çoğunu anladım. İyi güzel diyorsun da bizim köyde okul yok ki. Şehirdeki okula gitmeye kalksam hiç tanıdığımız yok orada kalacak yerim yok. Zaten babamlar bırakmazlar gideyim. Belki onlar da isterler Ali amir-memur olsun ama şu gördüğün koyunların başına bir çoban lazım. Herkes amir-memur olsa çobanlığı kim yapacak? Boş ver beni be düşünme beni be bırak ben çoban kalayım. Sen asıl kendinden haber ver buralarda kimlere misafir geldin ki? Hem senin geldiğin şehir büyük mü? Sizin okulda çok çocuk var mı okula giden? “

“ Bak arkadaş hayatta insanın eline birtakım fırsatlar geçer. Önemli olan ele geçen bu fırsatları en iyi şekilde değerlendirebilmektir. Bunun için de gayret gereklidir. Eğer biz seçtiğimiz hedefe ulaşmak için yeterli gayreti göstermezsek zaman içinde hedefimize gittikçe yaklaştığımızı değil bilakis hedefimizden giderek uzaklaştığımızı fark ederiz. Kimsenin kimseye zorla meslek seçtirmesine taraftar değilim. Severek yapılmayan bir iş bir uğraş kişiye hayatı anlamsız kılar. Böyle biri de eğer çıkış yolu bulamazsa yani hayatını anlamsızlıktan kurtaramazsa vatanına milletine gerektiği şekilde faydalı olamaz. Şimdi arkadaş sen şehirdeki okula gitmeye kalksan orada yatılı bir okula girerdin ve kalacak yer diye bir sorunun olmazdı. Az önceki sözlerinden bunun için birtakım engeller çıkabileceğinden çekindiğini anladım. Ayrıca da senin buradaki yaşantından pek şikayetçi olmadığını fark ettim. Fakat okuma-yazma isteği ile yanıp tutuştuğun belli. Benim okuduğum okulda okuyan çocukları merak etmen bunu gösteriyor. Ben annem ve kız kardeşimle birlikte Selanik’ten dayım Hüseyin Ağa’nın yanına geldik. Kız kardeşimle birlikte dayımın bakla tarlasında bekçilik yapıyoruz. Fırsat buldukça çevrede gezintiye çıkıyorum. İşte böyle bir gezinti anında seni gördüm yanına geldim oturduk konuşuyoruz. İki ay kadar dayımın çiftliğinde kalacağız. Yani iki ay seninle bir arada olabiliriz demek istiyorum. Arkadaş eğer istersen sana okuma-yazma öğretmek istiyorum. Biz buradan giderken sen okuma-yazma öğrenmiş olursun ve sana bırakacağım ders kitaplarını okuyup iyice öğrenirsin. Bu arada boş durmayıp arkadaşlarına da okuma-yazma öğretmek için çaba sarf edersin. Yakın bir gelecekte sizin köyün öğretmeni olursun. Ne dersin arkadaş ister misin okuma-yazma öğrenmek? “

“ Tabii ki isterim istemesine de becerebilir miyim dersin okuma-yazma öğrenmeyi? “

“ Becerirsin becerirsin. Sen istedikten biraz da gayret gösterdikten sonra başarılı olmaman için hiçbir neden göremiyorum. “

Mustafa daha sonra konuşmasının bir bölümünde Selanik’te Şemsi Efendi’nin İlkokulunda okuduğunu fakat babası Ali Rıza Efendi’nin ölümü üzerine annesi ve kız kardeşiyle dayısının yanına geldiklerini anlattı. İlkokulu bitirdikten sonraki amacının Askeri Rüşdiye’nin imtihanlarını kazanarak oraya girmek Rüşdiye’yi bitirdikten sonra yüksek öğrenimine devam ederek sonunda subay olmak olduğunu belirtti. Mustafa ile Ali bir süre daha konuşmalarına devam ettiler ve yarın aynı yerde buluşmak üzere birbirlerinden ayrıldılar. Mustafa fırsat buldukça Çoban Ali ile bir araya geldi; ona okuma-yazma öğretebilmek için çırpınıp durdu. Mustafa’nın bu iyi niyetli çabaları boşa gitmedi. Bir süre sonra Ali okuma-yazma öğrenmeye muvaffak oldu. Aradan birkaç hafta geçtikten sonra Mustafa:

“ Arkadaş annem beni Selanik’e teyzemin yanına gönderiyor. Yarın gidiyorum. Selanik’te okumaya devam edeceğim. İşte ders kitaplarımı getirdim. İlk tanıştığımız günkü konuştuklarımızı unutmadın sanırım. Bu kitapları iyice oku öğren. Fakat öğrendiklerin sende kalmasın. Öğrendiklerini arkadaşlarına da öğret onlara da okuma-yazma öğret. Bir ülkede cahiller ne kadar çoksa o ülke o kadar geri kalmış demektir. Ülkemizin medeni milletler seviyesine erişebilmesi her ferdin üzerine düşen görevi yapmasıyla gerçekleşir. Sadece ben okuma-yazma biliyorum ben bilgiliyim demekle olmaz. Başkalarına da okuma-yazma öğretmedikçe eğitmedikçe bilgilendirmedikçe görevin tamamlanmış sayılmaz yarım kalır. Bunu sakın aklından çıkarma. En güzel günler senin olsun arkadaş hoşça kal…” dedi ve elini uzattı. Çoban Ali kendisine uzatılan dost eli sevgiyle sıktıktan sonra:

“ Seni subay olmuş yürürken görür gibi oluyorum Mustafa. İnşallah vatana millete yararlı olursun. Mustafa adını hiç unutmayacağım sen de Çoban Ali adını unutma. Subay olunca fırsat bulursan gel gör beni ben hep buralardayım olur mu Mustafa? “ derken göz pınarlarından akan yaşları silmek gereğini duymuyordu.

Yazan: Serdar Yıldırım


SON
Serdar Yıldırım isimli Üye şimdilik offline konumundadır Alıntı ile Cevapla
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör http://tazeforum.123.st
 
SERDAR YILDIRIM'IN HAYAT HİKAYESİ
Sayfa başına dön 
1 sayfadaki 1 sayfası

Bu forumun müsaadesi var:Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz
 :: Genç Yazarlar Çetesi :: Hikaye Atölyesi-
Buraya geçin: